Showing posts with label 2017 வாசிப்பு. Show all posts
Showing posts with label 2017 வாசிப்பு. Show all posts

Monday, January 8, 2018

வாசிப்பு 2017 - வானம் பதிப்பகம் 1

சென்ற ஆண்டு சிறார் இலக்கியம் மற்றும் சிறார்கள் பற்றின கல்வி,உளவியல் சார்ந்து அதிகம் வாசித்திருக்கிறேன். சிறார் உலகத்தின் பற்றின புரிதலுக்கு மிகவும் உதவிய புத்தகங்கள் இவை. எனது வாசிப்பில் சிறார் இலக்கிய பட்டியலில் அதிகம் வானம் பதிப்பக புத்தகங்களை இருந்தது. சென்னையில் இனியன் அவர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த கலை இலக்கிய கொண்டாட்டத்தில் அறிமுகமான புத்தகங்கள். அழகிய வடிவம்,நேர்த்தியான ஓவியங்கள்,வித்தியாசமான அட்டை வடிவமைப்பு என பார்த்தவுடனே ஈர்க்கும் வகையில் புத்தகங்கள் அனைத்தும் அமைந்திருந்தது. அதுமட்டுமில்லாமல் புதுபுது படைப்புகள்,வெவ்வேறு தளங்கள்,சிறார்களுக்கு ஏற்ற எளிமையான மொழி என எனது மகளுக்கு வாசித்துக்காட்டும் பொழுதும் இனிமையான அனுபவமாகவே இருந்தது. அந்த வாசிப்பு அனுபங்களையே இங்கு பகிர்கிறேன்.


1.காணாமல் போன சிப்பாய் - விஜய் பாஸ்கர்

தமிழ் சிறுவர் இலக்கியத்தில் பல பிரிவுகள் உருவாக‌ வேண்டும். கதைகள்,பாடல்கள்,கதைப் பாடல்கள், கட்டுரைகள்,வாழ்கை வரலாறு கதைகள்,காமிக்ஸ்,வெறும் ஓவியங்கள் வைத்து கதைகள்,விளையாட்டுகளின் வரலாறுகளும் அதன் அறிமுகங்களும்,பயணங்கள்,டைரி நினைவுகள்,எளிமையான வரலாறு பதிவுகள்,இயற்கை சார்ந்து அறிமுகங்கள்,பாரம்பரிய கலைகளின் அறிமுகங்கள்,அறிவியல் அறிமுகங்கள் என பட்டியல் நீண்டுக்கொண்டே போக வேண்டும். அதேப் போல் சிறுவர்களின் உலகை புரிந்துக்கொள்வதற்காக நிறைய படைப்புகள் வர வேண்டும் அதிலும் முக்கியமாக பெற்றோர்களுக்கும்,ஆசிரியர்களுக்கும். குழந்தை வளர்ப்பில் நமது சமூகத்தில் கண்டிப்புகள் எந்த அளவில் இருந்திட வேண்டும்,தொலைகாட்சிகள் எந்தவித பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகிறது,கல்வி சூழல் எப்படி இருந்திடல் வேண்டும் என பலவற்றைப் பற்றியும் சுவாரஸ்யமாக பேசிட வேண்டும். அதேப் போல் குழந்தை வளர்ப்பில் ஏற்படும் சுவாரஸ்யமான அனுபவங்களையும் பகிர்ந்திடல் வேண்டும்.

இப்படி ஏகப்பட்ட வேண்டுதல்கள் இருக்கிறது. அதில் ஒரு வேண்டுதலுக்கான‌ பதில் சமீபத்தில் எனக்கு கிடைத்தது. "காணாமல் போன சிப்பாய்" என்ற நூல் தான் அது. குழந்தை வளர்ப்பு சார்ந்தும் அதில் தான் சந்தித்த சிக்கல்களையும் அதை தான் சமாளித்த விதத்தையும் பேசியிருக்கிறார். இந்தப் புத்தகம் சிறுவர்களுக்கானதா அல்லது பெற்றோர்களுக்கானதா என்ற கேள்வி தனக்கே உண்டு என்று முன்னுரையில் ஆசிரியர் சொல்லி இருக்கிறார். என்னைப் பொறுத்த வரை இது இருவருக்குமானது . சிறுவர்களைப் பொறுத்தவரை இது நிஜ வாழ்வில் இன்னொருவரின் கதையாக எடுத்துக் கொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன். அது அவர்களின் வாழ்வின் மீதான ஒரு பார்வையையும் கண்டிப்பாக கொடுக்கும். பெரியோர்கள் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து படித்தால் அருமையாக இருக்கும்.

அப்பா-மகளுக்கான உரையாடல்கள் தான் இந்தப் புத்தகம். மகள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு விடை தேடும் தகப்பின் பயணம். மகளின் கேள்விகளுக்கு எந்தவித தட்டிக்கழித்தலும் இல்லாமல் பதில் தந்திருக்கிறார். குழந்தை வளர்ப்பில் ஏற்படும் சில சிக்கல்களை சமாளித்த அனுபங்களையும் அழகாக நம்முடன் பகிர்ந்திருக்கிறார். அடம் பிடிக்கும் குழந்தையை அம்மா "அவளிடம் கெஞ்சாதீங்க" என்று சொல்ல..மனம் கேட்காமல் அப்பா சமாதானம் செய்யும் செயலை சில நாட்களுக்கு அந்தக் குழந்தையிடமே அம்மா மீது எந்தவித குறையும் சொல்லாமல் தான் செய்த செயலின் விளக்கம் தந்த இடம் மிகவும் ரசித்து படித்தேன். இந்த நிகழ்வை அவர் கையாண்ட முறை நிறைய பெற்றோர்களுக்கு ஒரு புரிதலை ஏற்படுத்தும் என நம்புகிறேன்.

ஆசிரியர் தனது மகளை "பிள்ள" என்று அழைக்கும் இடத்தில் எனக்கே தெரியாமல் என் முகம் மெல்லிய புன்னகையை சிந்திவிடுகிறது. எனக்கு முன்னுரையில் மீது எப்பொழுதும் ஒரு மோகம் உண்டு. அதுவும் அவரவர் படைப்புகளுக்கு எழுதும் முன்னுரைக்கு தனி ருசி உண்டு. அந்த வகையில் நான் முன்னுரையை மிகவும் ரசித்துப் படித்தேன்.


2.மரணத்தை வென்ற மல்லன் - உதயசங்கர்



குழந்தைகளே மாயாஜாலத்தின் படைப்பாளிகளாக இருக்கிறார்கள். குழந்தைமையை இழந்து விடாது பெரியவர்களும் மாயாஜாலங்களின் வண்ணச்சிறகுகளைப் பூட்டி அவ்வப்ப்போது தங்கள் குழந்தைமைவானில் பறந்து திரிகிறார்கள். குழந்தைகளும் குழந்தைகளாக இருப்பவர்களும் பாக்கியவான்கள்.

இப்படி ஒரு அழகான முன்னுரையோடு இந்தப் புத்தகம் துவங்குகிறது. டி.என்.ராஜன் அவர்களின் ஓவியங்கள் கதைகளுடன் அழகாக பயணிக்கிறது. இந்தப் புத்தகம் 12 வயது மேற்பட்ட சிறுவர்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்குமென தோன்றுகிறது. சின்ன சின்ன நிகழவுகளுடன் அழகாக நகர்கிறது இந்த நாவல். பூதங்களுடன் துவங்கிய கதை மரணத்தை வெல்வதில் முடிகிறது. மரணம் மல்லனை பல முறைகள் எட்டிப்பார்க்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் அவன் அதனை தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே போகிறான். மரணத்தை வென்ற அந்த மல்லன் இன்னும் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று முடிகிறது நாவல்.

3.ஒல்லி மல்லி - மு.முருகேஷ் 


தினம் ஒரு கதை என்று வீட்டில் மகளுக்கு நான் வாசித்துக் காட்டிய புத்தகம். கதையாக சொல்லாமல் சத்தமாக வாசித்துக் காட்டினேன். நடுவில் அவளுக்கு புரியாத இடத்தில் மட்டும் சற்று விளக்கம் கொடுத்தேன். ஏன் என்னாச்சு என்று அவளே கேள்விகளை கேட்கும் படி நடுவில் ஆங்காங்க நிறுத்தி நிதானமாக் ஓவியங்களின் உதவியோடு கதைகளை வாசித்தேன். சின்ன சின்ன கதைகளின் தொகுப்பு. மெல்லிய நீதி போதனைகள் இருந்தாலும் கதையின் போக்கிலே அவை அமைந்திருந்தது. சில கதைகள் அவை கதைகளாக கவர்ந்ததை விட அதன் கதாப்பாத்திரங்களும் அதற்குள்ள பெயரும் மிகவும் கவர்ந்துவிட்டது. அப்படி எங்கள் வீட்டில் தற்பொழுது ஓடி விளையாடி நாங்கள் சிரித்துக் கொண்டிருப்பது "அப்படி,இப்படி" கதையை..

ஒரு வீட்டில் இரண்டு பசங்க,ஒருத்தன் எந்தச் செயலையும் நிதானம் இல்லாமல் அவசரம் அவசரமாக செய்பவன் இன்னொருத்தன் மிக மிக‌ மெதுவாக செய்பவன். ஒருவன் அப்படியென்றால் இன்னொருத்தன் இப்படி என்று கதை செல்கிறது. இந்த அப்படி இப்படி என்ற வார்த்தை எனது மகளுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது. இதை வைத்தே அவள் செய்யும் வேலைகளையும் சரி வீட்டில் நாங்கள் செய்யும் தவறுகளையும் சரி விமர்சனம் செய்ய முடிகிறது. அழகான களத்தை அமைத்து தந்திருக்கிறது இந்தக் கதை. "அப்படி-இப்படி" செய்யும் சேட்டைகள் அதனால் அவர்களின் அம்மா படும் பாடென நாங்களே புதுக் கதைகளை உருவாக்கி கொண்டிருக்கிறோம்.

4.பேசும் தாடி - உதயசங்கர்


முதலில் இந்த அருமையான படைப்பை கொண்டுவந்த‌ எழுத்தாளர் உதயசங்கர் ,பதிப்பாளர் மணிகண்டன் மற்றும் ஓவியர் அவர்களுக்கு எனது நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்

இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கும் போது சூர்யாவும் சுகானாவும் பத்து சித்திர குள்ளன்க‌ளும் பத்து சித்திர குள்ளிகளும் நம்மையும் அவர்களுடன் சேர்த்து பறக்க வைக்கின்றனர். தேனீக் கூட்டுக்குள்ளையும் , எறும்பின் வீட்டிற்கும் பட்டாம்பூச்சி முதுகில் உப்பு மூட்டையும் ஏற்றி சுற்றி காட்டுகின்றனர் என்றே சொல்ல வேண்டும். எனது மகளுக்கு கடந்த ஒரு வாரமாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாசித்துக் காட்டினேன். தினமும் சின்ன இடைவேளை அடுத்த நாள் என்ன நடக்கும் என்ற ஆர்வத்துடன் அவள் காத்திருப்பதை அழகாக ரசித்தேன். கடந்த இரண்டு மாதங்களாக அவளுக்கு கதை சொல்வதை விட புத்தகத்தை வாசித்துக் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். இந்தப் புத்தகத்திற்கு அவளுக்கு அதிகாமக விளக்கம் சொல்லவில்லை. அவளே வாசிக்கையில் புரிந்துக்கொண்டிருந்தாள். உதயசங்கர் அவர்களின் எளிமையான மொழி அதற்கு முக்கிய காரணம் என்று சொல்லலாம். அத்துடன் இந்தக் கதைகளம் வீட்டில் நடப்பதால் கதையை தனதாக்கிக் கொண்டாள். கதையின் முடிவில் தாத்தா-பாட்டி ஊருக்கும் செல்லும் போது இவள் இங்கு சோகமாகிவிட்டாள். "எனக்கு இந்தக் கதையே பிடிக்கல" என்ற அழவும் செய்துவிட்டாள். ஆனால் கதையுடன் முழுவதும் மூழ்கிவிட்டாள் என்பதே நிதர்சனம்.

கதையில் தாத்தா தாடியிலிருந்த அந்த பத்து சித்திர குள்ளனும் ஆச்சியின் சுருக்கு பையிலிருந்த சித்திர குள்ளியும் தற்பொழுது எங்கள் வீட்டில் தான் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் யாராவது எங்க வீட்டிற்கு வந்தால் உங்கள் மீதும் வண்ண வண்ணப் பொடிகளை தூவி உங்களையும் எங்களுடன் சேர்த்து குட்டியாக மாற்றி வண்ணத்திப் பூச்சி முதுகில் ஏற்றிவிடுவார்கள்.

5.மாயக் கண்ணாடி - உதயசங்கர் 


கோவையில் குட்டி ஆகாயம் சார்பாக நடந்த‌ "குழந்தைகள் குறித்த உரையாடல் -2" நிகழ்வில் தற்கால சிறார் இதழ்கள் பற்றி திரு.சம்பத் அவர்கள் பேசினார். அதில் அரசியல் சார்ந்து எழுத வேண்டிய அவசியத்தைப் பற்றி மிக தெளிவாக பேசினார். பெரியார் பிஞ்சு மற்றும் மின்மினி இதழ்கள் இந்த தளத்தில் இயங்குவது குறித்து பாராட்டுகளை தெரிவித்தார். பஞ்சுமிட்டாய் இதழ்களில் இடம்பெற்ற சில முயற்சிகள் குறித்தும் குறிப்பிட்டிருந்தார். சிறார் இதழ்கள் போன்று புத்தகத்திலும் தற்காலத்தில் அரசியல் குறித்து சிறுவர்களுக்கு பேசிய புத்தகத்தில் முக்கியமானது உதயசங்கர் அவர்கள் எழுதிய "மாயக் கண்ணாடி" புத்தகம்.

"அதிகாரத்தைப் பகடி செய்ய" என்ற தலைப்புடனே புத்தகத்தின் முன்னுரை துவங்குகிறது. அதிலும் சிறார்கள் மீது செலுத்தப்படும் அதிகாரத்தை எந்தவித மறைவும் இல்லாமல் இவ்வாறு கூறுகிறார்...

"பெற்றோர்கள்,ஆசிரியர்கள்,உறவினர்கள்,வயது மூத்தவர்கள்,போவோர்,வருவோர் எல்லோரும் குழந்தைகள் மீது அதிகாரம் செலுத்துகிறார்கள். கெடுவாய்ப்பு என்னவென்றால் இதை குழந்தைகளை நல்வழிப்படுத்துவதற்காகச் செய்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள்.

ஆனால் உண்மையில் நடப்பது என்னவென்றால் குழந்தைகள் தங்களிடம் உள்ள இயல்பான படைப்பூக்கத்தினால் இந்த அதிகாரத்தைப் பகடி செய்கிறார்கள். அதிகாரமே வெட்கப்படும் அளவுக்கு அவர்கள் கேலி செய்கிறார்கள்"

இப்படி அதிகாரத்தின் மீதான விமரசனுத்துடன் புத்தகம் துவங்குகிறது. மொத்தம் 11 கதைகள் அனைத்தும் தற்கால அரசியலை பகடி செய்து உருவாக்கப்பட்ட ராஜா கதைகள். ஒவ்வொரு கதையிலும் சின்ன சின்ன விசயத்தை மட்டுமே எடுத்து கதை உருவாக்கபட்டிருக்கிறது. ஆதலால் கண்டிப்பாக சிறார்களுக்கு எளிமையாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் இருக்கும்.

உதயசங்கர் அவர்களின் மிகப்பெரிய பலம் அவரது எளிமையான மொழி நடை (அதுவும் ஆங்கில கலப்பு இல்லாத மொழி நடை) என்று சொல்வேன். சிறார்களுக்கு மிகவும் பிடித்த புத்தகமாக இருக்கும். இந்தக் கதைகளை நாடகமாக‌ இயற்றினால் அருமையாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

12 வயதிற்கு மேலுள்ள சிறார்களுக்கு ஏற்றதாக இருக்கும்.  

Saturday, January 6, 2018

2017ல் வாசித்த புத்தகங்களின் பட்டியல்

புத்தகங்கள் குறித்து எஸ்.ரா பேசுகையில் அடிக்கடி அவர் குறிப்பிடுவது வாசிப்பு பழக்கமுள்ள நண்பர்கள் ஒவ்வொரும் வருடந்தோறும் வாசித்தப் புத்தகங்களின் பட்டியலை வெளியிடுங்கள் என்பது தான். எனது புத்தக தேர்வில் நண்பர்களின் பட்டியல் மிகவும் உதவும். அதேப் போல எனது பட்டியல் மற்ற நண்பர்களுக்கு உதவும் என்ற நோக்கத்தில் இந்தப் பட்டியலை பகிர்கிறேன்.

வாய்ப்பிருந்தால் ஒவ்வொரு புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதுகிறேன். தற்பொழுது பட்டியலை மட்டும் பகிர்கிறேன்.


வரலாறு:

1. இந்திய தேசியக்கொடியின் கதை - சூர்யா சரவணன்
2. வ.வேசு.ஐயர் - கலைமணி
3. Veer Savarkar - Dhananjay Keer (ஆங்கிலம்)
4. உனக்குப் படிக்கத் தெரியாது - கமலாலயன்

பாரதியியல்

4. பத்திரிகையாளர் பாரதியார் - பெ.சு.மணி
5. பாரதியும் ஏவிம்மும் சில உண்மைகள் - ஹரிகிருஷ்ணன்
6. பாரதி லீலை - சக்திதாசன் சுப்பிரமணியன்


கட்டுரை

7. நதியின் கரையில் - பாவண்ணன் - நர்மதா வெளியீடு
8. வீடில்லா புத்தகங்கள் - எஸ்.ரா - தி இந்து

சிறுகதைகள்

9. தாமிரப‌ரணிக் கதைகள் - வண்ணநிலவன்
10. பிள்ளை கடத்தல்காரன் - அ.முத்துலிங்கம்

நாவல்

11. பதின் -எஸ்.ரா - உயிர்மை பதிப்பகம்
12. பாக்ஸ் - ஷோபாசக்தி
13. தாய் - கார்க்கி - பாரதி புத்தகாலயம்

குழந்தை வளர்ப்பு

14. குழந்தை உளவியலும் மனித மனமும் - பெ.தூரன் - சந்தியா பதிப்பகம்
15. கதை கதையாம் காரணமாம் - விஷ்ணுபுரம் சரவணன் - வானம் பதிப்பகம்
16. தொலைகாட்சி

கல்வி

17. எனக்குரிய இடம் எங்கே? - ச.மாடசாமி - சூரியன் பதிப்பகம்
18. இது எங்கள் வகுப்பறை - சசிகலா உதயகுமார்  - பாரதி புத்தகாலயம்

பாரம்பரிய விளையாட்டுகள்

19. சில்லுக்கோடு - கோவை சதாசிவம்
20. தமிழ் நாட்டு விளையாட்டுக்கள் - தேவநேயப் பாவாணர்  (http://www.viruba.com/pavanar/bookonline.aspx?id=17)
21. தமிழர் நாட்டு விளையாட்டுகள் - பாலசுப்பிரமணியம் - உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்

சிறார் இலக்கியம்

22. பெரிய மரமும் சிறிய புல்லும் - யூமா வாசுகி - பாரதி புத்தகாலயம்
23. ஓநாயின் புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் - யூமா வாசுகி - பாரதி புத்தகாலயம்
24. கிச்சா பச்சா- விழியன் - வானம் பதிப்பகம்
25. சுண்டைக்காய் இளவரசன் - எஸ்.பாலபாரதி
26. மீன்காய்க்கும் மரம் - உதயசங்கர் - வானம் பதிப்பகம்
27. பறந்து பறந்து - உதயசங்கர் - வானம் பதிப்பகம்
28. வித்தைக்காரச் சிறுமி - வானம் பதிப்பகம்
29. காணாமல் போன சிப்பாய் - விஜய் பாஸ்கர்  - வானம் பதிப்பகம்
30. மீசையில்லத ஆப்பிள் - எஸ்.ரா - டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்
31. படிக்கத் தெரிந்த சிங்கம் - எஸ்.ரா - டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்
32. மரணத்தை வென்ற மல்லன் - உதயசங்கர் - வானம் பதிப்பகம்
33. ஒல்லி மல்லி - மு.முருகேஷ் - வானம் பதிப்பகம்
34. இயற்கையின் அற்புத உலகம் - உதயசங்கர் - வானம் பதிப்பகம்
35. பேசும் தாடி - உதயசங்கர் - வானம் பதிப்பகம்
36. நம்பர்கள் - என்.சொக்கன்  - வானம் பதிப்பகம்
37. மாயக் கண்ணாடி - உதயசங்கர் - வானம் பதிப்பகம்
38. குட்டியானை வீட்டுக்குப் போகிறது - குட்டி ஆகாயம்
39. இருட்டு எனக்குப் பிடிக்கும் - ரமேஷ் வைத்யா
40. மீன் காய்க்கும் மரம் - உதயசங்கர் - வானம் பதிப்பகம் 

Tuesday, November 14, 2017

ஜன்னலில் ஒரு சிறுமி

குட்டி ஆகாயம் குழுவின் சார்பில் நடந்த குழந்தை வளர்ப்பு சார்ந்த நிகழ்விற்காக "ஜன்னலில் ஒரு சிறுமி" என்ற புத்தகம் குறித்து எனது பார்வை.

வணக்கம் நண்பர்களே,
4 வருடங்களுக்கு முன்பு இந்தப் புத்தகத்தை வாசித்தப் பொழுது எனது பள்ளி நினைவுகளே மனதில் முழுதும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் தற்பொழுது வாசிக்கும் பொழுது ஒரு தகப்பனாக எனது மகளின்
கல்விமுறையிலுள்ள  சிக்கல்கள் மனதினுள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. சிக்கல்கள் மட்டுமல்ல பள்ளியிலுள்ள நல்ல மாற்றங்களையும் புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது.  இந்தப் புத்தகத்தில் வரும் டோட்டா சானின் வயது தான் எனது மகளுக்கும் , ஆதலால் நிறைய விசயங்களை அதனுடன் ஒப்பிட்டு பார்க்க முடிகிறது. பெற்றோராய் எனது பார்வையை கடந்து எனது சுற்றத்தில் நான் கவனிக்கும் குழந்தை வளர்ப்பு மற்றும் கல்வி சார்ந்தும் பேச‌ விரும்புகிறேன். இந்தப் புத்தகத்தை ரயில் பெட்டி வகுப்பறையை தாண்டி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய விசயங்கள் நிறைய இருப்பதாக கருதுகிறேன். இந்தப் புத்தகம் சார்ந்து நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தப் போது,இதிலுள்ள ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் விரிவாக பேசிட வேண்டும் என்றார். என்னளவில் எனக்கு முக்கியத்துவமாக தோன்றிய விசயங்களை இங்கு பேசுகிறேன்.

சுமத்தப்படும் குற்றங்கள்:
செப். கடைசி வாரம் உத்திர பிரதேசத்தில் 11ம் வகுப்புபயிலும் மாணவன் தற்கொலை செய்ய முயற்சி என்ற செய்தி கண்ணில் பட்டது. அந்தச் செய்தி மனதை உறுத்திக்கொண்டேயிருந்தது. ஆம் மனதை உறுத்திக்கொண்டே தான் இருந்தது. ஏனென்றால் அவன் தற்கொலைக்கு தூண்டப்பட்டிருக்கிறான் அதுவும் பள்ளி ஆசிரியர்களால். அவன் தற்கொலை கடிதம் ஒன்றையும் எழுதியிருக்கிறான். அதுவும் உபி முதலமைச்சருக்கு. அதன் வார்த்தைகள் இவை தான் “Chief minister sir, I am not a terrorist but a student.”  ...ஏன் இந்த வார்த்தைகள்? இரண்டு மாதத்திற்கு முன்பு தான் அந்தப் பள்ளியில் சேர்ந்திருக்கிறான். அவன் ஒரு முஸ்லீம் மதத்தை சேர்ந்தவன் என்பதால் அவன் மீது சந்தேக பார்வையை ஆசிரியர்கள் கொண்டிருக்கின்றனர். அவனது பை தினமும் சோதனை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சக மாணவர்களும் யாரும் அவனிடம் பழகுவதில்லை. அவனை வெவ்வேறு சூழலில் ஆசிரியர்கள் தீவிரவாதி என்று சொல்லி ஒதுக்கிக்கொண்டேயிருந்ததால் இந்த முடிவிற்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறான்.
இந்த சம்பத்தை டோட்டோ சான் புத்தகத்தில் வரும் ஒரு சம்பவத்தோட ஒப்பிட முடியும். டோட்டா சான் வகுப்பில் ஆசிரியார் மனிதனின் வளர்ச்சியைப் பற்றி ஒரு பாடம் எடுக்கிறார். அப்பொழுது துவக்கத்திலிழுந்த வால் மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியில் மறைந்துவிட்டது என்று சொல்லி ஆசிரியர் சிறுவர்களை முதுகெலும்பை தொட்டுப் பார்க்க சொல்கிறார். அப்பொழுது ஒரு சிறுவனைப் பார்த்து "என்ன வால் இருக்கா?" என்று சொல்லி சிரிக்கிறார். இது ஒரு சாதாரன சம்பவமாகவே நமக்கு தோன்றினாலும் பள்ளி முதல்வருக்கு அப்படி தோன்றவில்லை. முதல்வர் அந்த ஆசிரியரை தனியாக அழைத்து கண்டிக்கிறார். அந்த ஆசிரியர் வால் இருக்கா என்ற கேட்ட சிறுவன் சற்றே குள்ளமானவன் என்பதால் அவர் வால் என்றதுமே மற்றவர்களோ அல்லது அவனோ குரங்காக நினைக்கலாம் அதுவே தாழ்வுணர்ச்சியாக மாறலாம் என்பதே முதல்வரின் எண்ணம்.
இந்தச் சம்பவம் நிறைய சிந்திக்க வைக்கிறது. இன்று ஒரு குழந்தை மேல் எத்தனை வகையான சின்ன சின்ன‌ குற்றங்கள் வீட்டிலும் பள்ளியிலும் தேவையில்லாமல் சுமத்தப்படுகிறது. "இதை சரியா செய்யல..அத ஒழுங்கா செய்யல. ஏன் இப்படி பண்ண..சொன்னதையே கேட்கிறதில்லை..நான் அப்பவே சொன்னேனா..பாரு அந்தப் புள்ளைக்கும் உன் வயசு தான் ஆகுது...உன்னால் ஏன் செய்ய முடியல" போன்று சுமத்தப்படும் குற்றங்கள் தான் எத்தனை. இந்த மாதிரி சுமத்தப்படும் சின்ன சின்ன குற்றங்களும் அந்தக் குழந்தையின் மனதில் ஏகப்பட்ட தாழ்வுணர்ச்சியை விதைக்கும். சற்றே தள்ளி நின்று ஒரு குழந்தை உள்ளத்துடன் சுமத்தப்படும் இந்தக் குற்றங்களை நாம் பார்த்திட வேண்டும். அப்பொழுது தான் அதன் சுமையையும் வலியையும் தெரிந்துக்கொள்ள முடியும்.

மலையிலிருந்து கொஞ்சம் கடலிருந்து கொஞ்சம்:
அந்தப் பள்ளியின் மதிய உணவு இடைவேளை எனக்கு முக்கியமாக தோன்றுகிறது. தினமும் மாணவர்களின் உணவில் மலை மற்றும் கடலிருந்து கொஞ்சம் இருக்கிறதா என்ற கேள்வியே சிறுவர்களுக்கு உணவின் மீது ஆர்வம் தருகிறது. இந்தப் பள்ளியைப் போன்று தற்பொழுதுள்ள சில‌ பள்ளிகளில் (எனது நட்பு வட்டத்தில்) குழந்தைகளின் உணவின் மீது கவனம் தருகிறார்கள். சிறுவர்கள் யாராவது சிப்ஸ்,பிஸ்கட் அல்லது பேக் செய்யப்பட்ட உணவை எடுத்துப் போனால் உடனே வீட்டில் சமைத்த‌ உணவை அனுப்புங்கள் என்று சீட்டு அனுப்புகிறார்கள். உணவு பற்றின விழிப்புணர்வை சிறுவர்களுக்கு தர வேண்டுமென்ற ஆர்வம் பள்ளிக்கு இருப்பது மகிழ்ச்சி தருகிறது. அதே போல் சிறுநீர் கழிப்பதற்காக செல்வதையும்  சிறுவர்களின்  (குறிப்பாக 3-6 வயது சிறுவர்கள்) விருப்பம் போல் இருப்பதை கவனிக்க முடிகிறது. இது ஒரு நல்ல விசயம்.
ஆனால்  உணவின் இடைவெளியில் சிறுவர்களை (3-6 வயதினர்) சீர்படுத்த முயற்சிக்கிறார்கள். விரைவாக சாப்பிட வேண்டுமென்று  கட்டாயப்படுத்துவதை உணர முடிகிறது. ஆசிரியர் திட்டுவதற்காக தங்களது உணவை அரைக்குறையாக சாப்பிடுகின்றனர். நல்ல உணவின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் பள்ளிகள் தனி ஒரு சிறுவர் போதுமான‌ உணவை எடுத்துக்கொள்கிறார்களா என்பதை கவனிப்பதில் சிரமம் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. காலை 8 மணிக்கு கிளம்பும் இந்த வயது சிறுவர்கள் மதியம் 1 மணிக்கு தான் வீடு திரும்புகிறார்கள். அந்த சின்ன உணவு இடைவேளை சிறுவர்களின் உணவு பழக்கத்திற்கு முக்கியமானவை. போதுமான நேரம் பள்ளி தருவதில்லை என்று பெற்றோர்கள் குறைப்பட்டுக்கொண்டால்,பள்ளியோ வீட்டில் குழந்தைக்கு சுவையான உணவை சமைத்து வையுங்கள் என்று பதில் தருகிறார்கள். பள்ளி-வீடு இப்படி மாறி மாறி குறை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம்.ஆனால் இழப்பும் பாதிப்பும் சிறுவர்களுக்கு தான் என்பதை இருவரும் உணர்ந்திடல் வேண்டும். ஆனால் டோட்டோ சானின் பள்ளியிலோ மெதுவாக சாப்பிடுங்கள் என்று சொல்லித் தரப்படுகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. "Row Row row your boat" பாடலை மெல்லு மெல்லு நல்லா மென்னு சாப்பிடு என்று  பாடலை மாற்றி பாடி சிறுவர்களுக்கு சாப்பிடும் முறையையும் அழகாக  நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளனர்.

மேடை பேச்சு:
டோட்டா சான் வகுப்பில் உணவிற்கு பின்பு சொற்பொழிவிற்கான நேரம் தரப்படுகிறது. மேடையில் பேசுவதுப் பற்றி பள்ளி முதல்வரின் புரிதல் மிக முக்கியமானது. சிறுவர்கள் அனைவரும் மேடை பேச்சாளராக வேண்டுமென்ற நோக்கில் இந்த நேரம் ஒதுக்கப்படவில்லை ஒவ்வொரும் தங்கு தடையின்றி தங்களுக்கு தோன்றியதை பொதுவில் பேசிட வேண்டுமென்ற நோக்கில் அதை நடத்துவார். தற்பொழுது கல்வி சூழலில் இதை மிக முக்கியமாக பார்த்திட வேண்டும். ஒரு குழந்தை தனது மனதில் உள்ளதை தங்கு தடையில்லாமல் சொல்வது என்பது மிக முக்கியமானது. அது ஒரு நேர்த்தியாகவோ,ஒரு வடிவத்திலோ,ஈர்க்கும் வார்த்தைகளின் அலங்காரத்திலோ இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஆனால் பெரியோரின் எதிர்ப்பார்ப்பு வேறு விதமாக இருக்கிறது. இந்த எதிர்ப்பார்ப்பிற்கு பயந்து தான் சிறுவர்கள் தயக்கத்திற்கு உட்படுத்துகிறார்கள்.
மேடை பேச்சு என்றதும் அதன் சார்ந்து எனக்கு கிடைத்த நேரடி அனுபத்தை பகிர விரும்புகிறேன். நானும் நண்பர்களும் நடத்தும் கதை சொல்லல் நிகழ்வில் எங்களுக்கு கிடைத்த அனுபவம் தான் அது. 50-60 பெரியோர் உள்ள கூட்டத்திற்கு முன்பு அங்கு கூடியிருந்த பெரும்பாலான சிறுவர்கள் தாங்களும் கதைகள் சொல்ல வேண்டுமென்று ஆர்வத்துடன் முன்னே வந்தக் காட்சி எங்களுக்கு இன்றும் பிரமிப்பாக இருக்கிறது.  அங்கு கூடியிருந்த‌ பெற்றோரும் மேடை பயம் என்பதே இல்லாமல் தங்களது பிள்ளகள் பேசியதை நினைத்து ஆச்சரியம் அடைந்தார்கள். ஆனால் எங்களுக்கு அதன் ரகசியம் புரிந்திருந்தது. ஆம் மேடை பயம் இல்லாமல் சிறுவர்கள் இருந்ததற்கு காரணம் அந்த இடமும் சூழலும் சிறுவர்களுக்காக இருந்தது, அங்கு எந்தவித அன்னிய தனமும் இல்லாமல் நாங்கள் சூழலை உருவாக்கி வைத்திருந்தோம். மேடை அமைப்பு இல்லை, அலங்காரம் ஏதுமில்லை,மைக் கூட இல்லை. ஆனால் சிறுவர்களுக்கான பாடல்கள்,கதைகள்,விளையாட்டுகள் என அனைத்தும் அவர்களுக்கானதாக‌ இருந்தது. சிறுவர்கள் அனைவரும் அதை தங்களுக்கான சூழல் என்பதை உணர்ந்திருந்தார்கள். அங்கு பேசவோ,பாடவோ எந்தவித கூச்சமோ தயக்கமோ அவர்களுக்கில்லை. ஆனால் பெரியோர்கள் மேடை பேச்சு என்றதுமே மேடை பயம் என்பதை சிறுவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்கிறார்கள். மேடை என்றதும் சிறுவர்கள் தங்களது இயல்பு தன்மையை இழக்கும் வகையில் நிறைய விசயங்களை குழந்தைகள் மீது சுமத்துகிறார்கள்.
மேடை பேச்சு என்பதில் மட்டுமல்ல , குழந்தையின் வெவ்வேறு செயலிலும் பெரியோருக்கு நிறைய எதிர்ப்பார்ப்புகள் இருக்கிறது. குழந்தை வரைய துவங்கியதும்,பாட துவங்கியதும்,ஆட துவங்கியதும்,கதை சொல்ல துவங்கியதும் அல்லது வேறு எதையாவது ஆர்வத்துடன் செய்ய துவங்கியதும் அவற்றை தாங்கள் அறிந்த வடிவத்திற்கு மாற்றுவதிலே பெரியோர்கள் பலர் அதிகம் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். சிறுவோர்களின் செயலை அடிக்கடி திருத்துவது,அல்லது ஏதாவது வகுப்பில் கொண்டு சேர்ப்பது (அவர்களின் விருப்பத்தின் மீது கவனம் செலுத்தாமல்) என்று ஆர்வத்தையை குறைக்கும் விதத்தில் நடந்துக்கொள்கிறார்கள். நடன வகுப்பிற்கு சேர்ந்தத‌தும் தனது பிள்ளைகள் நடனம் ஆடுவதை நிறுத்திவிடுவதுப் போன்ற அனுபங்கள் பலவற்றை நண்பர்கள் சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன். ஏதாவது இரண்டு வகுப்பில் மட்டும் என்னை சேர்த்துவிடுங்கள் அதற்கு மேல் என்னால் போக‌ முடியாது என்று சொல்லும் சிறுவர்களையும் பார்த்திருக்கிறேன்.
குழந்தைகளின் செயல்களை அவர்களின் வடிவத்திலே அனுமதிப்பது அதன் அழகை ரசிப்பது என்பது ஒரு கலை. அதனை பெரியோர்களாகிய நாம்  முதலில் வளர்த்துக்கொள்வோம்.

விவசாய ஆசிரியர்:
டோட்டா சானின் அவர்களது பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள விவசாயியை வகுப்பிற்கு அழைத்து வந்து இவர் தான் தங்களுக்கு பாடம் எடுக்கப் போகும் விவசாய ஆசிரியர் என்று அறிமுகம் செய்வார்கள். அந்தக் காட்சி எனக்குள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. சிறுவர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த்திருந்த (அறிமுகமானவர் அல்ல)   அன்றைய வகுப்பிற்கு ஆசிரியர். அவர்களின் சிந்தனைகள் எப்படியெல்லாம் இருந்திருக்கும் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். நமது கல்வி அமைப்பில் நிலத்திற்கான கல்விக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம்  கொடுக்கப்படுகிறது என்பது பலரது கேள்விகளாகவே இருக்கிறது. நமது பிள்ளைகளின் பாடப்புத்தகத்தில் 
Strawberry,kiwi பழங்களுக்கு கூட இடமுண்டு ஆனால் மாம்பழத்திற்கோ,பலாவிற்கோ இடம் கிடைப்பது சற்றே சிரமமாக தான் இருக்கிறது. அருகிலுள்ள விசயங்களைப் பற்றின புரிதல்கள் மீது கவனம் செலுத்தாமல் கடல் தாண்டி இருக்கும் விச்யத்தை சொல்லி தருவதில் ஏன் இந்த அவசரம் என்பது புரியவில்லை. நமது நாட்டில் அச்சிடப்படும் ஆங்கில சிறுவர் இதழில் ஒரு படத்தை கவனித்தேன். மீனவர்களின் உலகை விவரிக்கும் படம் அது. அதில் வேறு நாட்டின் ஆண்களும் பெண்களும் பேண்ட் சட்டைப் போட்டுக்கொண்டு மீன்களை தூக்கிக் கொண்டு நிற்கிறார்கள். இந்தப் படத்தை சிறுவர்கள் பார்க்கும் போது அவர்களுக்கு மீனவர்கள் பற்றி என்ன மாதிரியான புரிதல்கள் கிடைக்கும் என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. உண்மைக்கும் சிறுவர்களுக்கான புத்தகத்திற்கும் ஏன் தேவையில்லாத இடைவேளையை நாம் உருவாக்குகிறோம். கற்றலுக்கு எதிர்விதமாக நான் பயணிப்பது போல் இருக்கிறது.

பள்ளி நிகழ்வுகள்:
இந்தப் புத்தகத்தில் வரும் பள்ளி நிகழ்வுகள் குறிப்பாக பரிசாக அங்கு தரப்படும் காய்கறிகள் எனக்கு இன்றைய பள்ளி நிகழ்வுகள் சார்ந்து எண்ணங்களை ஓடச்செய்கிறது. இன்றைய பள்ளிகள் முடிந்தவரை தங்களது நிகழ்வுகளில் அனைத்து சிறுவர்களும் பங்குபெற வேண்டுமென்று நினைக்கின்றனர். அதற்கு தகுந்தாற்போல் நிகழ்வுகளை வடிவமைக்கின்றனர் என்பது மகிழ்வாக இருக்கிறது. ஆனால் பள்ளி நிறுவனங்கள் பெற்றோர்களை கவர்வதிலே முக்கியத்துவம் காட்டுவதாக தோன்றுகிறது குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறார்களா என்று யோசிக்க வைக்கிறது. எனது மகளின் பள்ளியில் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளிலும் சுதந்திர தின விழாவில் கொடி ஏற்றப்படுவதை அதிகமான சிறுவர்கள் பார்க்கவேயில்லை. அவர்கள் நிகழ்ச்சியில் பங்கெடுப்பதாலும் திடீர் மழையாலும் அனைத்து சிறுவர்களையையும் பெற்றோர்களின் இருப்பில் கையாள்வதில் நிர்வாகத்திற்கு உள்ள சிக்கல்களாலும் என்று காரணங்கள் பல. ஏற்கனவே சொன்னதுப் போன்று எதுவாக இருந்தாலும் இழப்பு என்னமோ சிறுவர்களுக்கு தான். அடுத்து அந்த நிகழ்வுகளில் மேடையில் பேசும் சிறுவர்களின் உரை சிறுவர்களுக்கானதாகவே இருப்பதில்லை. பத்து வயது சிறுவருக்கு வயதிற்கு மீறிய கருத்துக்கள் கொண்ட உரையை தரப்படுகிறது. சுதந்திரம் பற்றின புரிதல் பத்து வயது சிறுவருக்கு என்னவாக இருக்கும், நாட்டின் சுதந்திரம் சார்ந்து ம‌னதில் உள்ளதை அப்படியே பகிர அனுமதித்திருந்தால் அந்த உரை எப்படி இருக்கும் என்று ஏன் பள்ளி நினைத்து பார்ப்பதில்லை என்ற கேள்வி எனக்கு எப்பொழுதும் உண்டு. பெரியோர்கள் தயாரித்து அதை மனனம் செய்து ஒப்பித்த சிறுவரின் உரையால் யாருக்கு என்ன கிடைக்கிறது. சிறுவர்களின் மனனம் செய்யும் திறனையும் மொழி உச்சரிப்பு திறனையும்  வேண்டுமானால் நினைத்து நாம் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளலாம். பள்ளி நிகழ்வுகள் தான் சிறுவர்களின் நினைவுகளில் நீண்ட நாட்கள் வாழப்போகிற ஒன்று. கொஞ்சம் திட்டமிடலும் அக்கறையும் எடுத்துக் கொண்டால் போதும் இதனை அழகாக வடிவமைக்கலாம். சினிமா பாடல்கள் தாண்டி மத ஒற்றுமை என்று சொல்லி நாம் வழக்கமாக போடும் நாடகங்கள் தாண்டி குழந்தைகள் அனுபவிக்கும் நிகழ்வுகளை உருவாக்கிட முடியும்.

பேய் இருக்கா:
அந்தப் பள்ளியில் ஒரு விளையாட்டு நடந்தேறியது, அது பேய் விளையாட்டு. ஆம் சிறுவர்கள் சிலர் பேயாக வேடமிட்டு சுடுகாட்டில் ஒளிந்துக்கொள்கின்றனர். மற்ற சிறுவர்கள் தைரியமாக சுடுகாட்டிற்கு சென்று அங்கிருக்கும் பேய்களை பார்த்து வர வேண்டும். அதிகமான சிறுவர்கள் சுடுகாட்டிற்கு கிட்ட வரை சென்று தைரியமாக திரும்பிவிட்டனர், ஆனால் யாரும் பேயை கண்டுப்பிடிக்கவில்லை. ஆரம்பத்தில் பயந்திருந்த சிறுவர்கள் அவ்வளவு தூரம் சென்று வந்ததும் தைரியமாக இருந்தனர். பேய் பற்றின அவர்களின் பயம் இனி சற்று விலகியே இருக்கும் என்று அந்தப் புத்தகத்தின் பகுதி நகர்கிறது.
இந்த பேய் பயம் நமது சிறுவர்கள் மத்தியில் எப்படி இருக்கிறது. ஏதோ ஒரு பயம் சிறுவர்களுக்கு வேண்டுமென்று சொல்லியே பூச்சாண்டிக்கும் போலிசுக்கும் அல்லது ஏதோ ஒன்றிருக்கு வீட்டில் பயம் மூட்டி வைத்திருக்கின்றனர் பெற்றோர்கள் பலர். தற்பொழுது தொலைக்காட்சியின் மூலம் பேய் பற்றின பயம் சிறுவர்களுக்கு உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறதை கவனிக்க முடிகிறது. அதிகமான சீரியல்கள் பேய்,ஜோசியம்,மந்திர சக்திகள் என்று பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. சிறுவர்கள் எங்கு சீரியல்கள் பார்க்கிறார்கள் அப்படியே அவர்கள் பார்த்தாலும் இதெல்லாம் புரியாது என்று நினைத்தால் நமக்கு தெரிந்தது அவ்வளது தான். நிறைய சிறுவர்கள் சீரியல்களை தொடர்ந்து பார்க்கிறார்கள். டிவி நிகழ்ச்சிகளை பொறுத்தவரை பார்வையாளராக பெரியோரின் பார்வையும் சிறுவர்களின் பார்வையும் வேறுபடுகிறது. சிறுவர்களின் கவனிப்பு மேலோட்டமானது அல்ல. உலகம்,வாழ்வு பற்றின புரிதல்களை பார்ப்பதிலிருந்து அவர்கள் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். பெரியோர்கள் சீரியல்களை பார்க்குபோது அருகிலிருந்து பார்க்கும் சிறுவர்கள் அதிலிருந்து நிறைய விசயங்களை புரிந்துக்கொள்கிறார்கள். 5 வயது சிறுவர்களால் கூட சீரியல்களில் வரும் குடும்ப உறவுகளை தெள்ளத் தெளிவாக சொல்ல முடிகிறது. வேறு நாடகத்தில் அதே நடிகர்கள் வரும்போது அவர்களுடன் நடிக்கும் மற்றவர்கள் எங்கே என்று கேட்கிறார்கள். போலீஸ் என்றாலே அதில் நல்ல போலிஸ் கெட்ட போலிஸ் உண்டு என்று தான் சீரியல்கள் மூலம் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.விஷம் கலந்து வரும் சீரியல்கள் பெரியர்களுக்கு வேண்டுமானால் பொழுதுபோக்கு என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம் ஆனால் அது உண்மையில் சிறுவர்களின் உலகில் வேறு.
சமீபத்தில் வடநாட்டு சீரியல் குழந்தை திருமணத்தை ஆதரிக்கும் வகையில் காட்சிகள் இருந்ததால் நிறுத்தப்பட்டது. நமது தமிழக சீரியலின் போக்கு ஏற்கனவே கொடுமையாக இருக்கும் தற்பொழுது மரணக் கொடுமையாக இருக்கிறது. மூடநம்பிகைகளை வளர்க்கும் வண்ணம் காட்சிகளும் கதைகளும் நிறைந்துகிடக்கிறது. கருவை எப்படியெல்லாம் கலைப்பது என்பதை நமது சீரியல்களில் அழகாகவும் தெள்ளத் தெளிவாகவும் ஏதோ  ஒரு சானலில் எப்பொழுதும்  சொல்லிக்கொடுக்கிறார்கள். இறந்துப் போனதாக கருதப்படுப‌வர்கள் உயிரோடு தான் இருக்கிறார்கள் என்று ஜோசியர்கள் சரியாக சொல்லிவிடுகிறார்கள். ஏகப்பட்ட பேய் நாடகங்களும் ஏகப்பட்ட சாமி நாடகங்களும் (பெயரளவில் சாமி நாடகங்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டு) பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது. இரண்டுமே நல்ல சமூகத்திற்கு தேவையானதா என்று சிந்திக்க வேண்டும். உண்மையில் பேய் என்று இந்த உலகில் ஏதாவது உண்டென்றால் அது டிவிப் பொட்டியாக தான் இருக்க வேண்டும்.

நன்றி:
டோட்டா சானின் அம்மாவின் புரிதல்கள்,ரயில் பட்டி ஒன்றை எடுத்து வரும் தினம் அன்று சிறுவர்கள் காத்திருந்தது,6 வயது சிறுமி தனியாக தினமும் பள்ளிக்கு ரயிலி வருவது,சூப் வைக்கும் நிகழ்வு,நிர்வாணமாக‌பள்ளியில் அனைத்து சிறுவர்களும் குளிப்பது,உடல் குறைபாடுள்ள சக நண்பன் பற்றியது என பேச வேண்டிய விசயங்கள் நிறைய இருந்தாலும் எனக்கு தற்பொழுது முக்கியமென தோன்றியதை மட்டுமே பகிர்ந்துள்ளேன். டோட்டோ சானின் வெற்றி என்பது நாம் ரெயில் வகுப்பறையை உருவாக்குவதில்லை , டோட்டோ சானுக்கு பள்ளியில் கிடைத்த அந்த உணர்வை அந்த மகிழ்வை அந்த அனுபத்தை நமது குழந்தைகளுக்கு ஏற்படுத்தவதில் தான் உள்ளது என்பதே எனது பார்வை.










Thursday, October 26, 2017

இது எங்கள் வகுப்பறை

ஒரு ஆசிரிய‌ராய் தனது சுற்றத்தில் முழு சக்தியை பயன்படுத்தி மாணவர்களுக்கு விரும்பும் வகையில் கற்றலை மாற்றியிருப்பதற்காகவும் அதனை இலக்கியத்திற்கு கொண்டு வந்ததாற்கவும் முதலில் எனது வாழ்த்துக்களை தோழி சசிகலா அவர்களுக்கு தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கும் பொழுது இரண்டு புத்தகங்கள் எனது மனதிற்குள் வந்து வந்து சென்றது. அவை "பகல் கனவு" மற்றும் "ஜன்னலின் ஒரு சிறுமி" புத்தகங்கள். கல்வி துறையில் இவை இரண்டுமே முக்கியமானதாய் கருதப்படும்  புத்தகங்கள். பெற்றோர்,ஆசிரியர்கள்,சமூகம் இந்த மூவருக்கும் குழந்தை வளர்ப்பில் மிக முக்கிய பங்குண்டு. அதில் "இது எங்கள் வகுப்பறை" என்ற‌ இந்தப் புத்தகம் ஆசிரியரின் பங்கினை எவ்வாறெல்லாம் திறமையாகவும்,சிறப்பாகவும் செய்ய முடியுமென்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

மாணவர் பருவத்தில் ஆசிரியருடன் நெருங்கி உறுமையுடன் பழகிவிட்டால் போதும்,அந்தக் குழந்தை தனது முழு ஆற்றலையும்,கற்றல் என்பதன் உண்மையான சுவையையும் அனுபவத்திட‌ முடியும். அப்படி தனது மாணவர்களுக்கு சூழலை அமைத்திட நினைத்து அதனை செயல்முறை படுத்திய அனுபவம் தான் இந்தப் புத்தகம். பள்ளி வரலாற்றுடன் புத்தகம் துவங்குவது மகிழ்ச்சியை தருகிறது. தனது வகுப்பறை அனுபவத்தை அழகாக பகிர்ந்துள்ளார். அவரது எழுத்துக்கள் மூலம் அந்த வகுப்பறையின் நிகழ்வுகளை காட்சிகளாக ஓட்டிப்பார்க்க முடிகிறது. எனது பிள்ளைக்கும் இந்த மாதிரி வாய்ப்புகள் கிடைக்குமா என்ற எதிர்ப்பார்ப்பை உண்டாக்குகிறது.

சிறுவர்கள் எப்பொழுதும் செயல்பாடுகளையும்,அதிலுள்ள பொறுப்புகளையும் ரசிக்கின்றனர். வீட்டில் கூட பெரியவர்கள் செய்யும் வேலைகளில் தங்களுக்கு ஏதேனும் வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்ற ஏக்கத்துடனையே இருக்கின்றனர். "இதெல்லாம் பெரியவங்க வேலை" என்ற வாக்கியத்தை அவர்கள் அதிகம் வெறுக்கின்றனர். சமைக்கும் போதும்,வீட்டை சுத்தம் செய்யும் போதும்,கடைக்கு செல்லும் போதும்,தோட்டத்தில் நாம் இருக்கும் போதும் இதை நன்றாக கவனிக்கலாம். இதுப்போன்ற சூழலில் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் சிறிய பொறுப்புகளை முழு ஈடுபாடுகளுடன் செய்து முடிக்கின்றனர். அதன் மூலம் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் கற்றலை வகுப்பறையில் அமர்ந்துக்கொண்டு வார்த்தைகள் கொண்டு அறிமுகம் செய்வதென்பது மிகவும் கடினமானது. அதைவிட சின்ன சின்ன செயல்பாடுகள் கொண்டு கற்றலை இயற்கையாய் ஏற்படுத்தினார் என்பதை வாசிக்கும் போது அழகாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் புதுப்புது பெயர்கள் சூட்டி அதன அனுபவத்தினை குழந்தைகள் எழுத்துகளாய் மாற்றும் முயற்சி மிகவும் சிறப்பானது. அதுவும் தோட்டம் அமைப்பதற்கான அத்துனை முயற்சிகளும் மிகப்பெரிய பாராட்டுகளுக்குறியது. புழு எப்படி பூச்சியாக மாறும் ? இந்த சந்தேகத்தை அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் புரியும் படி செய்த செயலும் மிகவும் அருமையானது.

ஜட்டி போடாமல் வரும் 1ம் வகுப்பு சிறுமியை கையாண்ட விதம் என்னென்ன கேள்விகளை மனதினுள் எழுப்புகிறது. குழந்தையுடன் சற்று இறங்கி பேசும்பொழுது மாற்ற முடியாத சில விஷயங்களை எவ்வள்வு எளிமையாக மாற்றிட முடியும் என்பதை காணமுடிகிறது.

முட்டை எலும்புக்கூடு, பானை ஓவியம், வாட்டர் கேன் செடி தோட்டம்,#tense கதை,கத்தரிக்காய் ராஜா பாடலும் நாடகமும்,பம்பரம்,கிளி பாடல்,அந்த ஐந்து குழுக்கள்,அவர்கள் வரைந்த ஓவியங்கள்,ஜூஜூ கடிதங்கள் என அனைத்தும் காட்சிகளாய் மனதில் ஓடுகிறது. அதுவே இந்தப் புத்தகம் பெற்ற வெற்றியென நினைக்கிறேன்.

அவரது ஒவ்வொரு செயல்பாட்டிலும் 4-5 சிறுவர்கள் ஒட்டாமல் இருப்பதை ஆங்காங்கே சொல்கிறார். அது இயற்கையானதே அதை பதிந்தது மிக முக்கியமான ஒன்று. ஆனால் அதை சார்ந்து ஆசிரியரின் மன ஓட்டத்தை பதிந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. ஒரு இடத்தில் சிறுவர்களை சற்றே கடிந்துக்கொள்கிறார். ஆனால் அடுத்த நிமிடத்தில் சிறுவர்கள் வேறு எதோ செய்ததும் அன்புடன் பழகிக்கொள்கிறார். இந்தச் சம்பவத்தை முழுவதும் பதிந்திட வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அதிக சுதந்திரம் சிறுவர்களுக்கு தேவையில்லை என்பதை இந்த சமூகம் பெரிதாக நம்புகிறது. அந்த நம்பிக்கையால் குழந்தையை எப்பொழுதுமே தெரிந்தும் தெரியாமலும் கடிந்துக்கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த மனநிலையை மாற்றுவதற்கு இதுபோன்ற சிக்கல்களை கையாளும் விதத்தைப் பற்றி முழுவதுமாக பேச வேண்டும். அது நிறைய நண்பர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும்.

தோழியின் முயற்சிகளுக்கு மீண்டும் பெரிய நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். உங்கள் வகுப்புகள் தாண்டி அந்தப் பள்ளி முழுவதும் இதுப்போன்று மாறிட வேண்டும். மற்ற பள்ளிகளும் உங்களைப் பார்த்து மாணவர்கள் ஆர்வம் சார்ந்து இயங்கிட வேண்டும். அதற்கு இந்தப்புத்தகம் உதவும் என்று நம்புகிறேன். பெற்றோர் பார்வையிலிந்து புத்தகத்தை வாசிக்கும் போது ஆசிரியர்கள் சந்திக்கும் சவால்களையும் அதற்கான அவர்கள் செய்யும் முயற்சிகளையும் நன்றாக புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது.

 விதை முதல் விருட்சம் வரை என்று குழந்தைகளின் அனுபவ பதிவுகளை அழகாக தொகுத்து புத்தகமாக கொண்டு வரவேண்டும் என்று அன்புடன் தோழியிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

இறுதியாக..இது யாருடைய வகுப்பறை? என்ற ஆயிஷா.நடராசன் கேள்விக்கு விடை தந்திருப்பதுப் போல் இருக்கிறது தலைப்பும் புத்தகமும். அதற்கு எனது சிறப்பு வாழ்த்துக்கள்.